Een gemeente, een grote werkgever, was tot eind 2020 verantwoordelijk voor de uitvoering van de Wet sociale Werkvoorzieningen (Wsw) via een gemeenschappelijke regeling met twee andere gemeenten. Na een reorganisatie kwamen de Wsw-werknemers (Wsw’ers) per 2021 in dienst van de gemeenten zelf. Voorafgaand aan deze overgang had de gemeente geen Wsw’ers in dienst. De gedifferentieerde premie Whk steeg hierdoor van 0,93% in 2020 naar 1,19% in 2021 voor de reguliere werknemers.
De gedifferentieerde premie Whk bestaat uit een gemiddelde premie en een opslag of korting. Voor Wsw’ers geldt een vervangende premie die gelijk is aan de gemiddelde premie. De gemeente stelde dat de uitkeringslasten van de Wsw’ers ten onrechte zijn meegenomen in de berekening van de premie voor haar reguliere werknemers. De inspecteur is van mening dat de wettelijke systematiek en het Besluit Wfsv dit wel voorschrijven.
De rechtbank oordeelt dat het niet de bedoeling kan zijn geweest dat de uitkeringslasten van Wsw’ers doorwerken in de gedifferentieerde premie voor reguliere werknemers. Het doel van premiedifferentiatie is een financiële prikkel voor werkgevers om uitvalrisico te verminderen, wat niet zinvol is voor Wsw’ers. Hoewel de letter van de wet anders lijkt te suggereren, moet het Besluit Wfsv zo worden uitgelegd dat WGA- en ZW-lasten zonder de Wsw-lasten in aanmerking worden genomen.
